Najczęstsze pytania o obróbkę plexi — FAQ

Laser CO2 tnie każdą dostępną handlowo grubość PMMA — od 1,5 mm po najgrubsze arkusze lane (GS). Realnym ograniczeniem nie jest grubość materiału, tylko moc maszyny i wielkość pola roboczego (typowo ok. 1000×600 mm). Większe arkusze lub bardzo grube płyty wymagają cięcia piłą albo frezowania CNC. Więcej w poradniku cięcia plexi.

Pękanie przy cięciu wynika najczęściej z niewystarczającej liczby przejść nożem, zbyt dużego posuwu przy tarczy albo braku podpory arkusza. Laser CO2 eliminuje ten problem, bo odparowuje materiał zamiast go łamać. Przy cięciu mechanicznym kluczowe są: wolny posuw, właściwa tarcza (TCT, min. 60 zębów do tworzyw) i pełne podparcie płyty na całej długości cięcia.

Tak, ale efekt różni się od cięcia PMMA — krawędź poliwęglanu może mieć lekkie przebarwienie (żółknienie) w miejscu cięcia. Poliwęglan komorowy zwykle nie nadaje się do cięcia laserowego ze względu na strukturę komór powietrznych.

Do niewielkich otworów sprawdzają się zwykłe wiertła do metalu (HSS), do większych — wiertła stopniowe, otwornice lub wiertła piórkowe z centralnym ostrzem ułatwiającym precyzyjne naznaczenie punktu. Wybór zależy głównie od średnicy otworu, nie od samego materiału. Pełna procedura krok po kroku: wiercenie otworów w plexi.

Orientacyjny zakres to 500–1000 obrotów na minutę, w zależności od średnicy wiertła — im większa średnica, tym niższe obroty. Zbyt wysokie obroty topią krawędź otworu, zbyt niskie powodują pękanie i wykruszanie materiału. Przed wierceniem docelowego elementu warto skalibrować ustawienia na próbnym kawałku plexi.

Do klejenia PMMA stosuje się kleje dedykowane akrylowi, np. Acrifix 116 (klej standardowy) lub Acrifix 192 (utwardzany światłem dziennym, bez potrzeby specjalnej lampy UV). Tam, gdzie estetyka spoiny ma mniejsze znaczenie, można użyć kleju epoksydowego dwuskładnikowego. Szczegóły techniki klejenia: jak skleić plexi.

Czas wiązania zależy od użytego kleju — dla Acrifix 116 wstępne związanie spoiny następuje po około 2 minutach, ale pełne, docelowe związanie trwa dłużej i zależy od warunków (temperatura, grubość spoiny, wielkość elementu). Dla pewności warto nie obciążać ani nie obrabiać sklejonego elementu nawet do 7 dni od klejenia.

Metoda ręczna polega na szlifowaniu krawędzi papierem wodnym o rosnącej gradacji (400, 800, 1000, 1500, 2000), a następnie polerowaniu pastą polerską ruchami okrężnymi na bawełnianej szmatce. Papier ścierny warto namoczyć minimum 15 minut przed użyciem. Jeśli krawędź nie jest mocno zmatowiona, można pominąć pośrednie gradacje. Cały proces opisany krok po kroku: polerowanie plexi.

Tak, metodą płomieniową (palnik acetylenowo-tlenowy), przesuwając płomień o temperaturze 2700–2900°C w odległości 3–5 cm od krawędzi. Metoda jest szybka, ale ryzykowna — nieprawidłowe prowadzenie płomienia łatwo topi lub odkształca krawędź, a sam proces wprowadza naprężenia wewnętrzne w materiale, wymagające późniejszego wyżarzania przed dalszą obróbką. Nie stosuje się palnika propan-butan (za niska temperatura, brudny płomień).

Cena zależy od metody cięcia, grubości materiału, długości linii cięcia i liczby sztuk — przy seriach koszt jednostkowy spada dzięki nestingowi (optymalnemu rozkrojowi z arkusza). PLEXIPOL nie publikuje cennika ryczałtowego dla usług obróbki na wymiar — wycena jest indywidualna po przesłaniu pliku lub opisu projektu.